Kulturalny Chlebik

Zasadniczo mój rozwój jeśli chodzi o gry komputerowe zatrzymał się gdzieś na poziomie Diablo i Fallouta 2. Zasadniczo brak czasu i znajomość swojej skłonności do uzależnień powstrzymują mnie przed próbami powrotu do grania (a komputer mam dobry jakby się ktoś pytał). Jest jednak jedna gra, w którą przycinam z mniejszymi lub większymi przerwami od wielu wielu lat.

Konkretnie chodzi o MUDa - Arkadię. Pod skrótem MUD kryje się termin Multi User Dungeon – i nazwa ta mówi wszystko za siebie. Jest to gra internetowa, przeznaczona dla wielu graczy, której interfejs bazuje na protokole telnet. Dla niezorientowanych w informatycznych niuansach – gra jest tekstowa. Nie mamy zatem bajeranckiego interfejsu pełnego AJAXowych wodotrysków jak w dzisiejszych grach przeglądarkowych. Co otrzymujemy w zamian? Świat literek, które opisują rzeczywistość. Rozbudowane tereny z najróżniejszymi potworami i to wszystko w czasie rzeczywistym (a tego póki co innego gry przeglądarkowe w większości obecnie nie dają).  Rzecz dzieje się w wyimaginowanym świecie, gdzie jednocześnie współistnieje kraina Isthar, stworzona na podstawie prozy Andrzeja Sapkowskiego – czyli tzw. wiedźminland. Za morzem (dosłownie) znajdziemy z kolei  Stary Świat - czyli świat stworzony na potrzeby RPGa Warhammer. Między tymi domenami można się dowolnie poruszać – jeśli zatem chcemy możemy zostać leśnym elfem w lesie Loren, najemnym żołnierzem w Kompanii Gryfa czy oddać się na służbę mrocznym bogom chaosu. Z kolei w Isthar możemy zostać kupcem w Novigradzie, zostać żołnierzem Ochotniczego Hufu Mahakamskiego, czy jako cichy wojownik komanda Scoia’tel ubijać ludzi. Możliwości rozwoju jest całkiem sporo.

Dlaczego zatem (skoro gra jest taka genialna) nie słychać o niej wszem i wobec, a wszyscy wokoło nie klepią kolejnych poziomów? Problemem jest właśnie interfejs tekstowy – granie z tzw. “czystego telnetu” grozi myślami samobójczymi. Masy przelewającego się na ekranie tekstu podczas np. walki są groźne. I tutaj pojawia się konieczność konfigurowania tzw. klienta, czyli programu, który połączy się z Arkadią i to, co gra będzie nam odsyłać ładnie pokoloruje, pozaznacza, a i pozwoli pod 1 przyciskiem umieścić 10 jednoczesnych komend do wykonania. Kiedy opanujemy klienta – jesteśmy w domu.

Twórcy gry nie tak dawno odświeżyli wygląd głównej strony i umieścili tam klienta opartego o Javę, do którego można dodatkowo wgrać własny plik konfiguracyjny (szereg z nich można znaleźć na forum gry). Dzięki temu ruszenie w świat można znacząco przyspieszyć. Więcej informacji zatem można znaleźć na oficjalnej stronie gry , tam też można znaleźć forum, wiki oraz klienta. Na zakończenie screen gry jak wygląda u mnie:

Jakiś czas temu kupiłem netbooka. Przyjemna rzecz jeśli chodzi o codzienne dojazdy do pracy – poczytać można, muzyczki posłuchać i.. w sumie to było wszystko. Jednakże ile można czytać kolejne biblie programistyczne, dokumentacje i tutoriale. Trzeba było wymyślić jakąś formę rozrywki.

Instalowanie Diablo na netbooku nie byłoby dobrym pomysłem. Pomijając brak stacji dla dysków optycznych, to granie w dynamiczną grę w trzęsących autobusach ZTMu nie jest zbyt dobrym pomysłem. I wtedy przypomniałem sobie o tak kiedyś cenionych przeze mnie grach – roguelike. Nazwę dla tego typu gier dał Rogue – pierwszy produkt tego typu. Idea gry jest prosta – należy schodzić coraz niżej w labiryncie/lochach/podziemiach i ubijać coraz więcej i silniejszych stworków. Jedyną różnicą w porównaniu ze zwykłymi grami jest grafika, a w zasadzie najczęściej jej brak. Roguelike wywodzą się jeszcze z czasów, gdy królowały rozwiązania typu mainframe – czyli mieliśmy jeden olbrzymi serwer i ludzie podłączali się do niego by grać (w sumie tak samo działa dziś internet i masa innych aplikacji ). Dlatego też po zapisaniu stanu gry aplikacja się zamyka – jeśli zaś zginiemy, kasowane są pliki z zapisem gry danej postaci. Wiadomo, można to obejść zawczasu kopiując pliki z zapisanym stanem gry, ale jest to traktowane jako oszustwo. Taaak, wiem, że wygląda to maksymalnie hardkorowo. Spróbujcie przejść wspomniane choćby Diablo nie “powstając z martwych” co ubicie. Ciężko.

Jedną z najbardziej rozbudowanych gierek tego typu jest ADOM, a jest to skrót od nazwy Ancient Domains of Mystery. Gra ma już swoje lata (pojawiła się w 1994), ale lata jej rozwoju zrobiły swoje. Znajdziemy w niej olbrzymi świat, masę potworków, możliwości rozwoju i takich tam. Co zatem sprawia, że gierki te nie są popularne, skoro niby są takie doskonałe? Pierwszy problem to brak grafiki – osadzenie ich w ASCII-arcie nie zachęca na pierwszy rzut oka. Choć dla mnie to plus – naprawdę mocno rozwija to wyobraźnię. Niektórzy dochodzą do momentu, kiedy niewinna literka “D” na komputerze od razu wywołuje panikę, gdyż w grze oznacza smoka Drugim problemem jest interfejs – będąc spadkobiercą konsoli grę można obsługiwać tylko za pomocą klawiatury, a zapamiętanie na początku sporej liczby poleceń ukrytych pod różnymi klawiszami może być dość uciążliwe i zniechęcające. Jednakże w dobie powtarzalnych klikaczy przeglądarkowych (OGame, Travian i takie tam) być może warto na chwilkę oderwać się od kolorowej graficzki i spróbować swoich sił w czymś bardziej zaawansowanym. Z góry ostrzegam – to wciąga.