Kulturalny Chlebik

Kiedy jeszcze byłem młody, piękny i głupi (teraz to ostatnie mi przeszło) dostała się w moje ręce seria książek o Mieczu Prawdy, napisana przez Terrego Goodkinda. Całości nie przeczytałem (gdyż jeszcze wówczas nie istniała) – dzisiaj cykl jest zakończony, 11 tomów po 500 stron każdy robi spore wrażenie. Pierwszy z nich stoi na półce, niedługo zacznę kupować kolejne. Dlaczego piszę o kolejnym ‘dziesiątym tomie, piątego cyklu trzeciej serii sagi’? Otóż nie wnikając zupełnie w fabułę, bohaterów czy wykreowany świat (choć wszystko jest bardzo przyjemne i ładne, polecam cały cykl) to na pewno warto zapoznać się z tzw. ‘prawami magii’, które przewijają się przez kolejne tomy, a są po prostu zbiorem całkiem fajnych zasad życiowych, które wyrażają poglądy filozoficzne autora. Tak z okazji wolnego dnia polecam ich lekturę.

• Ludzie są głupi: niemal we wszystko uwierzą, bo chcą, żeby to była prawda, lub dlatego, że się obawiają, iż może to być prawda.
• Najlepsze intencje mogą spowodować największe szkody.
• Uczucia rządzą rozumem.
• W przebaczeniu tkwi magia, która uzdrawia. W przebaczeniu, które dajesz, a zwłaszcza w tym, które uzyskujesz.
• Zważaj na to, co ludzie czynią, a nie tylko na ich słowa, bo czyny zdradzą kłamstwo.
• Możesz się podporządkować wyłącznie władzy rozumu.
• Życie to przyszłość, nie przeszłość.
• Zasłuż na zwycięstwo.
• W rzeczywistości nie może być antynomii.
• Rozmyślne odwracanie się od prawdy jest zdradą wobec siebie.

A więc oko za oko, ząb za ząb? Krew za krew? A za tę krew, następna krew? Morze krwi? Chcesz świat we krwi utopić? Naiwna, skrzywdzona dziewczyno? Tak chcesz walczyć ze złem, wiedźminko?

Tak. Właśnie tak! Bo ja wiem, czego Zło się lęka. Nie etyki twojej, Vysogoto, nie kazań, nie moralnych traktatów o poczciwym życiu. Zło bólu się lęka, kalectwa, cierpienia, śmierci wreszcie! Zranione Zło wyje z bólu jak pies! Tarza się na podłodze i kwiczy, patrząc, jak krew chlusta z żył i arterii, widząc sterczące z kikutów kości, widząc kiszki wypełzające z brzucha, czując, jak wraz z zimnem nadchodzi śmierć. Wtedy i tylko wtedy Złu włosy dęba stają na łbie i wrzeszczy wtedy Zło: “Litości! Żałuję za grzechy! Dobre już będę i poczciwe, przysięgam! Tylko ratujcie, zatamujcie krew, nie dajcie podle szczeznąć!” [..] Odpłać Złu! Spraw, by wyło z bólu, by od tego wycia pękły mu gałki oczne. I wtedy, popatrzywszy na podłogę, możesz śmiało i pewnie powiedzieć: to, co tutaj leży, już nie skrzywdzi nikogo, nikomu nie zagrozi. Bo jak może komuś zagrozić, nie mając oczu? Nie mając obu rąk? Jak może skrzywdzić, gdy jego flaki włóczą się po piachu, a jucha w ten piach wsiąka?

Andrzej Sapkowski, “Wieża Jaskółki”